Canicross – 08.11.2009 – Sint-Katelijne-Waver
Fotoreportage – St. Katelijne-Waver | Foto’s | Resultaten
SKW blijft één van mijn favoriete parcoursen in het Canicross-criterium. Dorit houdt immers van de vele bochtjes op het parcours, en er zijn geen paadjes met steentjes waar ze niet graag over loopt.
Alleen, ik heb niet met Dorit gelopen…
Het clubkampioenschap agility van een dag eerder had Dorit te veel belast, waardoor ze ’s avonds niet soepel liep. Omdat onze eindplaats voor het criterium toch min of meer vast lag (onze 3e en 4e plaats was weg door het missen van Uitbergen) wilde ik geen risico’s nemen met Dorit. Ze zou alleen met Selena lopen, en ikzelf ging lopen met een ‘leenhond’. Omdat we in Bovenkarspel het omgekeerde gedaan hadden, kreeg Selena nu dus Dorit. Ik moet toegeven dat ik dus zelf niet zo gemotiveerd naar de slotwedstrijd trok.
Snel na aankomst vertelde ik dit verhaal aan de eerste toevallige voorbijganger, met name Vlaams Kampioen Young Runners M Tom (!), en hij bood me spontaan zijn lieve border Flury aan, want Tom kon vandaag zelf niet lopen. Nog even eerst bij Steven naar de toestand van Cujo gepeild, en daarna kon ik Tom bevestigen dat ik graag eens met Flury zou lopen.
Maar eerst was het de beurt aan Selena met Dorit. Selena vertelde me dat Dorit er als een speer vandoor ging, en na een kilometer begon ze zich precies af te vragen waarom bazinneken achter haar hing (want dat was lang geleden) en keek ze herhaaldelijk om, waarna ze het tempo weer oppakte en vlot over de greppels sprong. Ze hebben onderweg nog even goeiendag gezegd tegen Ralf en bazinneken Ann, en op het eind heeft Dorit zelfs bergop (heuvelop 
) getrokken. Selena was zeer tevreden met een 5e plaats in een sterk deelnemersveld.
En dan mocht ik dus met Flury op pad, nadat ze mij even voor de start nog eens goed afgelebberd had… Flury trekt niet zo hard als Dorit, maar ze trekt wel constant waar Dorit eerder interval loopt. Op het stuk aan de kasseitjes naar de straat toe sprong Flury plots over het lint, en moest ik haar even oppakken om terug op het goede spoor te zetten. Daarna hebben toch wel een heel stuk ontspannen en lekker kunnen lopen tot de aankomstzone. Af en toe hadden we Dirk met Flury’s grote broer Wodan in het vizier en kon ik haar dat vertellen zodat ze weer even ook wat harder trok. Zo haalden we toch meerdere deelnemers in.
In de aankomstzone moest er dan nog een lus gemaakt worden (met de heuvel in) waar we wel even in de knoei kwamen doordat Wodat net binnen ging komen en Flury daardoor (begrijpelijk) wat afgeleid was. Maar even later haalden we ook de aankomststreep, en kon ik ook gelukkig zijn met het behaalde resultaat. Een 9e plaats met 15,2 km/u, en laat dat ook zowat de gemiddelde positie en snelheid zijn die ik ook met Dorit over het hele seizoen haalde. Nogmaals bedankt Tom en Freke voor het lenen van Flury !
En de andere caniXcrossers ?
Awel, om te beginnen hadden Steven en zijn Sofieke van hond verwisselt ! Niet dat Sofie daar veel over te zeggen had, jullie kennen Steven ook he… Cujo sleurde Sofie zo naar een supergemiddelde van 13,5 km/u en een (eerste?) top-10 plaats op maar liefst 36 deelnemers. Volgens mij is Steven nu Cujo kwijt… …neen hoor, Sofie heeft al verklaard dat ze Umi terugwilt voor volgend seizoen. Want Umi deed het helemaal niet slecht met Steven. Een gemiddelde van 16,5 km/u kwam maar liefst uit Umi’s pootjes, en daar zette ze alle kritikasters een ferme neus. Kwatongen beweerden zelfs dat Steven meer en meer achterover leunde om het tempo wat te drukken…
Daarna kwam natuurlijk het excuus van Steven dat em al ‘de lange’ of de Canirun gedaan had met Feliz… Maar die laatste vertelde ons dat hij expres een paar keer gestopt is onderweg omdat Steven niet kon volgen… Maar dan toch nog een mooie 3e plaats lopen ! Dat smaakt vast naar meer voor Steven, die wellicht van plan is om volgend jaar met Cujo meer van het langere werk te doen ! Zeker met een marathonconditie…
En dan de pechvogels van de dag…
Eerst pech voor het bazinneken Wendy. Je kunt haar verhaal ook op de VCF-site lezen. 500m vóór het einde sloeg ze haar voet om. De wetenschap dat ze haar goede klassering in het criterium niet mocht verspelen deed haar toch voortstrompelen naar de eindmeet, om zo toch weer nog op die eeuwige tweede plaats te eindigen , na de ongenaakbare super-Renja ! Wendy dankt het EHBO voor de goede zorgen. Zo goed, dat ze enkele dagen later toch succesvol haar halve marathon kon lopen, waar al zo lang voor getraind werd.
En als laatste de grootste pechvogel, Elco. Onze makker had na zijn canicross een kleine aanvaring met één van de andere honden in de aankomstzone. Carly was wat water aan het drinken, Elco dacht dat een hond wat al te lief naar zijn bazinneken keek, en die hond dacht waarschijnlijk hetzelfde van Elco. Dat moest even uitgewoeft worden. Dikke pech voor Elco dat er daarna een scheurtje in zijn voetzooltje bleek te zitten… Zoals Wendy ook naar de EHBO, en Elco werd onder verdoving gebracht want er moest genaaid worden… De 8e plaats op de canirun was even bijzaak.
PS : Overigens maakt Elco het volgens Carly momenteel al zeer goed !
– Gunter De Cock
Leuk verslagje, maarre… ik heb wel de canicross gelopen, hoor. :p:p:p
Elco zijn hechtingen zijn er ondertussen al uit gekomen, dus het zal verder zo moeten genezen.
Gelukkig heeft hij er precies niet te veel last van…